Op weg naar het strand rennen we over de steile weg naar beneden. Het is moeilijk, onze knieën zijn niet gewend aan de neerwaartse kracht. We volgen het flap-flap-flap van een corpulent mens, zijwaarts rollend, wit vlees over heet asfalt. We lachen, mijn vrienden en ik. We zijn bezweet en jong.

Met mijn vork prik ik in de grote, nog dampende aardappel op mijn bord. Hij is niet tot een kruimige massa gekookt en breekt in tweeën. De glazige breukvlakken ademen extra damp, die in witgrijze vlagen omhoog kringelt.
Aan een zijde steken bruin gemêleerde flarden van de dunne, opengescheurde schil over de scherpe rand heen.

Innerle keek naar het wit. Haar platte handen maakten een afdruk. Het eerste wat ze zag en voelde was het ijs. Later de lucht en toen ze verder strekte, kwam ze uit bij het water. Wat een schok. Wie was dat? Ze had er geen woorden voor. Innerle had woorden voor donker. Voor denken. Voor dromen in daglicht. Maar buiten de sneeuwhut was het leeg. Niets droeg een naam van betekenis.

Ik was vijf jaar in dienst bij het callcenter van de Nationale Postcode Loterij. Het callcenter is gevestigd in de Van Eeghenstraat. Er zijn drie etages met beleilanden in de kleuren paars, geel en grijs. Tegen het plafond is nepgeld geplakt.

Het verhaal van Bella begon voor mij jaren later. Toen ik al lang vanuit Jerusalem naar Haifa was verhuisd. Ik reed met de bus naar het Technion, waar ik docent bouwkunde was. Die ochtend geselde de hitte van de chamsiem het hele land nog vroeger dan anders.

Het moet ergens in de winter van 1992 geweest zijn, de eerste maal dat ik haar zag bij de antiquair. Ze stond daar in een koud donker hoekje en was met stof bedekt. Haar eenzaamheid riep me toe, verleidde me. Het zachte, warmbruine hout had een aantrekkingskracht op mij die ik nooit tevoren had ervaren.

Vroeger perste ik elke ochtend sinaasappelsap voor je, want ik dacht dat dat zo hoorde. Tot je me vertelde dat de geur alleen al je deed kokhalzen. Toen begon ik verhalen voor je te schrijven. Die vond je wel goed. Behalve vandaag.

De woestijn is niet leeg. Het beeld van de woestijn als een eindeloze zandvlakte is even onvolledig als dat van een polder die alleen uit gras bestaat.

'Geloof je nog in God?' vroeg de dominee.

Twee mannen en een vrouw ontmoeten elkaar in een koets. Wie is wie in deze driehoeksverhouding?

Toneelstuk waarin de Zeekanoman op een conferentie over niet-martelen
belandt: hoe het wormen-en-aarde-offensief het tor-o-isme moet bestrijden.

Een vrouw verschijnt in zijn leven, en verdwijnt weer. Waar komt ze vandaan en waar gaat ze naartoe?

Hugo kon zich niet herinneren de erwten zelf in zijn neus te hebben gestopt. Iemand anders moest hier achterzitten.

Een plichtsgetrouwe fabrieksarbeider maakt een misstapje, met grote gevolgen.

Hij probeert haar een verzekering te verkopen, maar opeens draaien de rollen om.
Toeval, of toch niet?

Ze kent hem niet, maar bewondert hem in de herfst, de winter, en in de lente.
Dan wordt het zomer...

Een man redt een meisje. Als dank schenkt zij hem troost.

Hij geniet van de leegte op deze plek in de nacht. Eindelijk eenzaam.

Een stervende vrouw heeft nog een wens. Een dichter komt haar een bezoek brengen.

Aan de andere kant van de wereld woont een oude man, alleen. Ondanks zijn eenzaamheid blijft hij lichtpuntjes zien.

Een geschiedenis van Vlaanderen en een toekomst van Vlaanderen:
van linnen condoom tot duivelse pc.

Joseph Oliphant zoekt een Schaapskop. Een verhaal over 'diamond diggers' in Afrika.

Een man staat 's morgens op. Hij voelt zich alsof hij wonderen kan verrichten.

Een man veroorzaakt een kettingbotsing op de snelweg in Amsterdam. Maar waarom?