Taal is een definitief blok beton, waaromheen de wereld, waar de taal naar verwijst, voortdurend verandert. Het is de taak van de schrijver flexibel gebruik te maken van zijn bouwmateriaal, de taal.
Dit snap ik niet helemaal. Taal is een definitief stuk beton, maar toch moet de schrijver er flexibel gebruik van maken?
Te Bokkel: Het probleem van woorden is dat ze definitief (aanwijzend) zijn en dat de wereld om die woorden heen (en dus ook de mens die het woord interpreteert) veranderlijk is. Het verleden bewijst echter dat een samenspel van persoonlijke waarheid en taal wel degelijk mogelijk is. In goed geschreven teksten overstijgt de taal zichzelf en wordt het meer dan een woord in het hoofd van de lezer. Waar poëzie zich bijvoorbeeld door onderscheid van levensliedteksten bij de Tros op twee, is dat het levenslied alleen maar zegt dat seks of liefde bestaat en dat poëzie deze opnieuw tot leven wil brengen.


Te zoeken naar een eeuwig blijvend iets dat alle mensen bindt.
Heeft kunst eeuwigheidswaarde? Doel je hier op een sociale of politieke taak van de schrijver?
Te Bokkel: Als je ziet hoeveel mensen Rembrandt anno 2004 de grootste Nederlander vinden ben ik geneigd te zeggen dat bepaalde kunstwerken, dermate geniaal zijn dat ze 'eeuwigheidswaarde' bezitten.
Politiek vind ik een vies woord in combinatie met kunst, omdat het weinig met waarheid te maken heeft, maar eerder met belangen en het besturen van iets. Wat heel interessant is, maar volgens mij iets is waar kunst zich niet mee bezig moet houden. Enkele negatieve voorbeelden hiervan zijn de Nazi-propagandafilmpjes van toen en de tv-reclames van nu.
En een sociale taak? Nuja ik geloof dat iedere mier zichzelf graag nuttig maakt voor zijn samenleving, dus waarom zou een schrijver dit niet doen?


Het creëren van inzichtelijke teksten die buiten dit alles geen ander doel hebben dan taal te zijn.
Eeehhhh ...
Ja ik snap dat je hier een vraag over wilt stellen, maar voor mij is het heel logisch dat naast dat het belangrijk is dàt een schrijver iets te vertellen heeft, het ook belangrijk is hòe hij dat doet. Het moet natuurlijk wel leuk blijven. Ik bedoel: je kan een Harrybril opzetten, om verder in de hemel te leven, of gewoon. Ook hallo tegen Jan de bakker, of Arend de Senator zeggen. Mensen die zichzelf serieus nemen en gij-zult-lulverhalen als deze gaan houden, zijn vaak erg irritante mensen.