DE OCTOPUS

Omdat ik voornemens ben (over) metamorfose te schrijven verzamel ik materiaal over octopussen, dieren vol verandering. Nu bezat ik een schitterende televisiedocumentaire op video over de levensvormen van de diepzee. Wat daarbeneden rondfietst aan bizarre acrobaten, daar staat een mens zijn verstand volkomen bij stil. Nergens dan daar in het donker - waar overigens oogloze wezens schitteren en vlammen; licht heeft blijkbaar meer te betekenen dan zichtbaarmaking - wordt duidelijker dat niets in het heelal niét zijn eigen leven heeft. Ik ben, behalve eigen baasje, herberg van een miljard, en deel van een oceaan organismen.
De videoband ging dus ook grotendeels over octopussen, hun kleurrillingen, hun drie harten, hun intelligentie, hun vriendelijke aard*, maar eveneens over hun houdini-vermogens. Geef een achtarmige knaap van zes kilo een gat van een centimeter, hoog boven het water in het aquarium, en de volgende dag is hij verdwenen. (Hij ligt eventueel verdroogd achter de verwarming van de Calypso, want hij is wel pienter maar niet helderziend.) De film liet zien hoe een octopus zich door een smalle buis van het ene bassin naar het andere wurmde.
Nu wil het geval dat ik voor een eveneens nog te schrijven essay over de tennissport een video-apparaat meende nodig te hebben - het oude was bij een inbraak gepikt. Ik kocht er dus een en testte dat uit met de onderzeeband. Het ding voldeed niet; ik bracht het terug naar de zaak. Vele weken later miste ik de band: ik had hem in het toestel laten zitten. Weg film, de octopus was gevlogen.
Het gaat misschien te ver om deze gebeurtenis in verband te brengen met de onlangs geconstateerde vermissing van mijn paspoort. Maar als er iemand onder mijn naam over de wereld reist, dan zou het een plezierig idee zijn als dat een nieuwsgierig veelkleurig iemand was met drie harten, acht armen vol zuignappen, die zelfs met magneetband niet op zijn plaats te houden is.

*      Doch spreekt men met het Schelpdier over deze menheer
Dan zegt hy: "ik zie hem liever bij Ued. op het menu dan met my in de weer.
Want hy heeft myn Vader en Moeder gegeten nog voor de edele vrouw my baarde.
En hy zou aan mijn Nageslacht hetzelfde doen als dit geen levendige
                                                                 herinnering aan het ongemak bewaarde."

eerder opgenomen in het tijdschrift Raster, nummer 87
© 1999 Tonnus Oosterhoff